Αλικο Φωσ Poem by Mary Skarpathiotaki

ΑΛΙΚΟ ΦΩΣ

Είσαι,
μοσχοβολιά Μου
λατρευτή
του
ουρανού
το Μύρο

το νου μου
παίρνει καθετί
που 'ναι
απάνω Σου
και
Γύρω'

παραδεισένια
ενοχή
στου κόσμου
το
μετόχι
μην με
μαλώσει
η Ζωή
και θεέ,
να
μην
Μου
πει το όχι.

Μοσχοβολιά μου,
ζηλευτή
σαν φεύγω
μακριά σου'
σπίθα ζωής
κι
άσπρα μου
Κρίνα
ένα μου κρίμα ας είσαι συ'
ας μην με θάψουνε
σε μνήμα.

Νεκρή, θα φεύγω στον αιθέρα
θα γένω φως των αστεριών
μεγαλωμένη λάθος μέρα
θα γένω Γέρμα των καιρών.

Σανίδα τρύπια ας χαθώ
μες σε ποτάμια μες τα δάσια
ουράνιο τόξο στέμμα μουσών
μία μου ρίμα πά' σε βράχια

Καθώς ένα μου
ποίημα θα σπά' σε κύμα
απόκρυφο ωκεανών

βρεμμένο ρούχο η συνήθεια'
κάθε ένα θέλω και ποθώ

ναυαγισμένα στα μουράγια
κάθετι πρέπον και σωστό
Μοσχόανθε, ερωτανθέ
μάθε το πως,
, σε αγαπώ.

Μες απ' το σύμπαν
δίχως πυξίδες
μέσω εσού δίχως πατρίδες
έχω το βλέμμα
το άΠαν θωρώ..

Μα τα δύο σου μάτια
σαν τα ζυγώνω
το φως του Ηλιού,
λιγοστό'

άσε να ζησω
στα
Σ
Κ
Ο
Τ
Α
Δ
Ι
Α
να μην σε χάσω και χαθώ.

® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη

12.8.21