Ληθη Poem by Mary Skarpathiotaki

ΛΗΘΗ
Σκοτάδι απλώθηκε βαθύ στου Αλέξανδρου τη γη,
άδεια τα χέρια κι άπραγα, βαρύ και το κορμί'
στόματα δίχως άχνα, θανατερήσιωπή,
κι απ' άκρη σ' άκρη, ξάφνιασμα ένα θαμπό γιατί;


Το Μύρο σου ανασαίνω, πατρίδα μου ιερή,
κάθε σου πέτρα μάλαμα, λάβαρο στην κορφή.
Κάθε στροφούλα εκκλησιά, κάθε βαρκούλα ευχή'
λαμπάδα αναστάσιμη, φλόγα καμαρωτή!


Γαλάζιο κι άσπρο το νησί χορεύουν οι θεοί,
κινάο Βουκεφάλας, να έρθει να με βρει
Μα βρίσκει χάμου το πανί, καιρό θανατικό..
κερνούν της λήθης το ποτό
ξένοι όλοι απάτριδες, ξένη
τώρα κι εγώ!

® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη