Παντοτινό Χάδι Poem by THEODOROS MANTAS

Σε ΄να μικρό δωμάτιο του δάσους μονάχη κατοικούσε
και η άνοιξη κάθε μέρα την πόρτα της χτυπούσε
δίχως εκείνη να τη ζητούσε δίχως να την καρτερούσε,
μιας και σε 'να ταξίδι είχε χάσει ότι ζητούσε.

Μια λάμψη δυνατή μαγευτική είχε η ματιά της
που σαν την κοιτούσες ήθελες να ταξιδέψεις μαζί της
σε τόπους και όνειρα μακρινά που την είχαν αγγίξει
και το κορμί της με βαθιά χαρά είχαν κάποτε ποτίσει.

Ώσπου μια μέρα ένα χελιδόνι τιτίβισε κοντά της
και σαν του άνοιξε τη μεγάλη ζεστή αγκαλιά της
χαρούμενα χρώματα άρχισαν να βάφουν τη ζωή της
και άρχισε να χαμογελά αληθινά η ψυχή της.

Και σαν το δάσος ένιωσε την ανθισμένη ευτυχία της
άρχισε να ψηλώνει ίσαμε με τον γλαυκό ουρανό
και σαν ζύγωσε στον ήλιο τον πιο φωτεινό και λαμπρό
με τη ψυχή του της χάρισε ένα χάδι παντοτινό.