Το Τέλος Poem by THEODOROS MANTAS

Το τέλος μας ήτανε πουλί
που πέταξε τόσο μακριά
που δεν το χωρά η ξενιτιά
μήτε η δική μας αγκαλιά.

Τις νύχτες θέλω πάλι να σε δω
να σε αγγίξω να σου μιλώ
γιατί όσο και και αν βαθιά πονώ
ήταν το φιλί σου ονειρικό.

Σε χάνω και όλο σε ζητώ
μου λείπεις και ‘χω ένα κενό
το αίμα μου πια δεν το κρατώ
πικρό κρασί πίνω για να ξεχνώ.

Είναι το τέλος μυστήριο παλιό
που το γνωρίζουν οι περαστικοί
του έρωτα οι πιο μοναχικοί
που η καρδιά τους πια θρηνεί.