Αναμνήσεις Poem by THEODOROS MANTAS

Βερικοκιές, κερασιές να κάνουν παρέα στις ελιές,
και δρόμοι από χώμα φτιαγμένοι μες σε αμπελώνες
να περιμένουν με χαρά χαμόγελα παιδικά
για να τα πάρουν αγκαλιά και να 'ρθει πάλι η ξαστεριά.

Με φύλλα πράσινα πλατιά ντύναμε τα όνειρα μας,
μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού και της θάλασσας
που μας περίμενε τραγουδώντας για την ελπίδα
που κάθε απόγευμα το δείλι ζωγράφιζε στην ακτής της.

Ο ουρανός μας ήταν συνέχεια γαλάζιος...ελληνικός,
και ο ορίζοντας μας δεν τελείωνε στην Ιθάκη
γιατί τα πανιά μας είχαν αυτό που λένε θάρρος
και ήταν γραμμένο στο κάστρο σαν τη γενναία αντίσταση.

Έτσι κυλούσε ο χρόνος, μα περνούσε πλάι μας
δεν τολμούσε να μας αγγίξει, ούτε να μας μιλήσει
γιατί η λευτεριά της ψυχής και του αθώου βλέμματος
υπάρχει πάντα μέσα μας, αρκεί να τη ζητήσεις.