Βραδιές Των Άστρων Poem by THEODOROS MANTAS

Πολλές βραδιές μοναχικές σαν κοιτάς τ' άστρα
σκέφτεσαι το απέραντο και το πιο μακρινό
που μπορείς να αντικρίσεις μόνο με την ψυχή σου
και το νου που ξεπερνά σαν φως το χρόνο.

Αισθάνεσαι τότε αδύναμος μα και δυνατός
γιατί μπορείς να Είσαι και να μην υπάρχεις,
να Είσαι και να ζεις στιγμές που θα γνωρίσεις
σαν το αύριο κάποτε και Συ θα απαντήσεις.

Και μένοντας βουβός και τυλιγμένος στη γαλήνη
αρχίζεις να ψιθυρίζεις ένα παλιό τραγούδι
που Συ αγαπάς και έχεις φυλάξει στην καρδιά σου
για να το σκορπάς στον ουρανό σαν άρωμα σου.

Και χαίρεσαι βαθιά και χαμογελάς σιγηλά
γιατί έστω και για λίγο άστραψε στο σκοτάδι,
σαν αστραπή, σαν κεραυνός της ευτυχίας
το χνάρι της δικής σου αιώνιας πορείας.