Μνήμες Poem by THEODOROS MANTAS

Μνήμες τις νύχτες με ζητούν,
ψάχνω τι θέλουν να μου πουν
και οι ώρες σιωπηλά περνούν
και οι σκιές τους με τυραννούν.

Φάρο στον ωκεανό ζητώ,
σε βάρκα μικρή κωπηλατώ,
ένα γιατί μου παν η αρχή
ένα κύμα το ‘χει στην ψυχή.

Πληγές ανοίγουν κρυφά,
μα αίμα δεν υπάρχει πια,
μύρια τα σουβλερά καρφιά,
τα ταξίδια είν' για τα παιδιά.

Κεραυνός, φως, πυρκαγιά
ανάβουν στο σώμα τα παλιά
έρχονται και φεύγουν σαν πουλιά
μνήμες που ‘γιναν όνειρα γλυκά.