Άνεμος Και Χαρταετός Poem by THEODOROS MANTAS

Άνεμος και χαρταετός
και ο ουρανός γλαυκός'
το βλέμμα πάντα ψηλά
και η σκέψη...να μη λυγά.

Χαρά και γέλια πολλά,
σύννεφα μόνο λευκά.
Παιδιά κρατούν το σκοινί,
ψηλά στο κάστρο η φυγή.

Ελπίδες νέες πολλές,
χτυπούν δυνατά οι καρδιές'
φίλε Συ είσαι του χθες;
Δεν με θυμάσαι; Δεν φταις.

Μπέρδεμα φέρνει η στιγμή,
αυτά έχει η ζωή'
Με λίγο διάθεση καλή,
θα γελάσει πάλι το παιδί.

Άνεμος και χαρταετός,
άνοιξη...ο χρόνος χρωματιστός,
πάμε πάλι στα παλιά
‘κει που δεν σβήνει η φωτιά.

Και αν έρθουν βροχές και βροντές
και γίνουν στάχτη οι στιγμές,
χαρούμενες θα ‘ναι οι ψυχές
πέταξαν μια μέρα ψηλά και αυτές.