Είναι ο χρόνος και ο καιρός
που μας φωνάζουν τραβάτε εμπρός
προς του ήλιου το λαμπρό φως
που 'ναι της ψυχής μας οδηγός.
Ανοίξτε τις πόρτες τις κλειστές
και τα παράθυρα στο φως,
να μπουν λευκές αχτίδες ζεστές,
να χαράξουν τις λευκές γραμμές.
Πυξίδα στο ταξίδι το φως,
όπως ορίζει ο αθώος ανθός,
που ανθίζει μέσα στο λευκό
και αφήνει να ευωδιάζει το καλό.
Και έτσι θα κλείσουν οι πληγές,
και θα χαμογελάσουν οι γειτονιές,
θα χτυπούν χαρούμενα οι καρδιές
και το μαύρο θα χαθεί στο χθες.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem