Όμορφη Ακτή Poem by THEODOROS MANTAS

Μικρή, απάνεμη και χαρωπή
είναι ετούτη η όμορφη ακτή,
που άνθισε κάποτε πολιτισμός,
πανάρχαιος και θαυμαστός.

Λόφος την κοιτά από ψηλά
και εκείνη μόνο του χαμογελά.
Είναι που απ' τη δική του αγκαλιά
'κει κολύμπησαν τα πρώτα παιδιά.

Και κάθε φορά που απ' τα μακρινά
κύμα έρχεται από τα πολύ παλιά
φέρνει μηνύματα και λόγια γλυκά
από ψυχές που 'ναι άστρα πια.

Σε 'να τραπέζι με 'να καφέ
σκέφτομαι και γράφω αυτά
που μου ΄παν περιστέρια λευκά
που ήταν κάποτε άνθη ευωδιαστά.

Και ο χρόνος όσο και αν κυλά
ο ήλιος ποτέ δεν την ξεχνά
γιατί του δίνει τη μεγάλη χαρά
'κει να βλέπει να παίζουν παιδιά.