Άστρο...Κρατώ Poem by THEODOROS MANTAS

Άστρο μικρό στα χέρια μου κρατώ'
τι όμορφο που ΄ναι και λαμπρό!
Θα ΄θελα σαν ΄κείνο να φεγγοβολώ
και να νιώθω της ψυχής το πιο λευκό.

Και σαν δακρύζω και βαθιά πονώ,
βροχή να πέφτει απ' τον ουρανό,
και να ποτίζει της ερήμου τον καημό
και πάνω του να ανθίζει ρόδο αγνό.

Τις νύχτες που είναι σιωπηλές
και οι καρδιές ζητούν αγάπες παλιές,
να ανοίγω της μνήμης το σπιτικό
για να γυρνούν πάλι 'κείνα τα σ' αγαπώ.

Άστρο μικρό εκεί ψηλά κοιτώ
και αισθάνομαι ότι είμαι πουλί μικρό
και ανοίγω τα φτερά και γοργά πετώ,
ως να βυθιστώ στο άκρατο λευκό...