Άλυτος Κόμπος Poem by THEODOROS MANTAS

Μόνος στο σπίτι σαν σκιά
λείπεις εσύ και 'χω παγωνιά
Ανάβω το τζάκι κοιτώ τη φωτιά
που 'ναι η δική σου αγκαλιά;


Μια φωτογραφία σου θαμπή
μια ιστορία ένα κερί
λιώνει μες στη μοναξιά
δεν είσαι εδώ και πονάω βαθιά.

Δακρύζει η καρδιά μες στη σιωπή
άλυτος κόμπος η πληγή
με πνίγει μου κόβει τη φωνή
ελπίδα μια δική μας ευχή.

Σωπαίνω με τυλίγει η μοναξιά
λάβα με καίει είσαι μακριά.
Τσιγάρο ανάβω αφήνω κραυγή
η σκέψη δική σου ζωή μου μισή

Ανάσα μου και αναπνοή
που να 'σαι τώρα τι είναι η φυγή;
Ζητάω εσένα, ζητάω πολλά;
Άδικο το τέλος να σε τυραννά.

Την πόρτα ανοίγω και προχωρώ
δεν ξέρω σε ποιο δρόμο θα σε βρω.
Δεν με πειράζει το μακρινό
αρκεί να σε δω να σου πω σ' αγαπώ.