Της Καρδιάς Το Δειλινό Poem by THEODOROS MANTAS

Λύσε τη μελωδία του έρωτα από τη γλυκιά καρδιά σου
και χάρισε τη στου ανέμου τη φωνή να την ακούω
σαν οι πληγές μου ανοίγουν και ζητούν την αγκαλιά σου.

Άφησε τη σκέψη σου να πετάξει στα όνειρα μου
και άκουσε για μια στιγμή μονάχα τη δυνατή βροχή
των δακρύων μου που κυλούν για Σε στην ερημιά μου.

Και σαν κοιτάξεις κάποτε το πιο ματωμένο δειλινό
να ξέρεις είναι το χρώμα της λάβας της καρδιάς μου
που λιώνει για 'σένα μακριά απ' τον έρωτα σου.