Αιώνια Ζωή Poem by THEODOROS MANTAS

Συχνά όταν το φως του φεγγαριού σαν χρυσαφένιο χάδιαπλώνεται στη γη, αρχίζουν να κελαηδούν αηδόνια στα κλαδιά, να τραγουδούν σειρήνες στις ακτές, να χορεύουν νεράιδες σε λίμνες κρυφές, όνειρα να γεμίζουν τις ψυχές.
Και τότε τα χαμόγελα ορθώνουν το ανάστημα τους στις πληγές και σβήνουν από πάνω τουςπίκρες καιενοχές και 'να αεράκι απαλό έρχεται με των ρόδων τις ευωδιές και τις αφήνει στα παράθυρα που ανοίγουν όμορφες κοπελιέςγια να ράνουν το κορμί τους μ' αυτές... και μες στο βλέμμα τους εκείνη τη στιγμή θα δεις να αστράφτουν του έρωτα οι μεγαλύτερες φωτιές, 'κείνες που θες να σε συντροφεύουν στις ερημιές, ΄κείνες που σε ζεσταίνουν στης μοναξιάς τις παγωνιές, 'κείνες που η άνοιξη φέρνει μαζί με των χελιδονιών τις φωνές... και τότε ο πόθος γίνεται φιλί, έρωτας, έκρηξη...αιώνια ζωή.