Σαν πάψει να χτυπά η καρδιά
για μια αγάπη που δεν υπάρχει πια
δακρύζει στο βάθος της ψυχής
η γεύση του φιλιού της πρώτης στιγμής
που πήρε τα χρώματα του δειλινού,
τη χρυσή καρδιά του φεγγαριού
και το γλαυκό τ' απέραντου ουρανού
και ΄γινε ταξίδι ονείρου πορφυρού.
Και στην απάνεμη κρυφή ακτή
΄κει που περπάτησαν χέρι χέρι μαζί
και είδαν τα άστρα και την ανατολή
ρόδο μαραίνεται και σβήνει μια ευχή.
Σαν πάψει να χτυπά η καρδιά
για μια αγάπη που έγινε παγωνιά,
σε μια έρημο ανοίγει μια βαθιά σπηλιά
και 'να όνειρο χάνεται στη μοναξιά.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem