Διάφανη Γραμμή Poem by THEODOROS MANTAS

Ένα κοχύλι κοίταξα λευκό...μοναχικό, σαν στεκόταν στην άκρη μιας ακτής, στην άκρη μιας νοητής διάφανης γραμμής... συνηθισμένη της ζωής' και σαν ζύγωσα κοντά, μου φάνηκε σαν στα μάτια να με κοιτά, και είχε το χρώμα του ήλιου στη ματιά, που τόσο πολύ το αγαπά, που με τις ακτίνες του το αγκαλιάζει τρυφερά!

Μια μεγάλη ιστορία ήθελε να μου πει, γι' αυτό άνοιξε στα δυο για να το κοιτάξω στη ψυχή, για να καταλάβω το γιατί μια μέρα αποφάσισε ο ήλιος να το ντύσει με το χρώμα του με ΄να γλυκό φιλί, γιατί το αθώο και το όμορφο πάντα στέκουν σε μια νοητή, διάφανη γραμμή..