Θαλασσινή Αγάπη Poem by THEODOROS MANTAS

Ένα κύμα που διψούσε για αγάπη
στα πέλαγα ταξίδευε μοναχό
γρικώντας τις νότες της ψυχής του
που ήταν η πνοή κρίνου λευκού.

Τις νύχτες σαν τοφεγγάρι κοιτούσε
από την ομορφιά του ριγούσε
και άφηνε το νου του να ξαποστάσει
μες στου χρυσού ονείρου τη σιγαλιά.

'' Ω! Συ άστρο του πορθητή έρωτα
στέκεσαι ψηλά μες στα σκοτεινά
και με τραβάς σε πελάγη μακρινά'
για το φιλί της ανασαίνει η καρδιά''.

Και με πρώτη αχτίδα της ανατολής
ζωγράφιζε με το πορφυρό της χρώμα
το πρόσωπο εκείνης που ποθούσε
και το δρόμο του προς εκείνη ξεκινούσε.