Το Γιοφύρι Των Ανθών Poem by THEODOROS MANTAS

Μια λέξη...λίγες συλλαβές
είναι της ψυχής το διαυγές
που κοιτά το σκότος μες στο φως
και το πίσω...φέρνει εμπρός.

Πάντα στο πέλαγο ορμά
των λαμπρών άστρων και της γης
γιατί το νόημα της ζωής...
κραυγή και ψίθυρος παθών.

Υπάρχουν και οι αρνητές
που σβήνουν δίχως ενοχές
τις ρίζας το πιο αστραφτερό'
μα στο αίμα κυλά σαν... νερό.

Διψάει ο τόπος η εποχή,
για ένα άλμα απ' τη φυγή,
για ένα γιοφύρι των ανθών,
για την πνοή παλιών φωνών.