Πιάνει βροχή και ΄χει το γκρι
απλώσει μια βαθιά σιωπή
στους δρόμους και στις γειτονιές
σε κήπους και σε...ψυχές.
Είναι το βλέμμα σκοτεινό
από το χρώμα το πικρό
από το χάδι της φθοράς
από τα φύλλα...που κοιτάς.
Και το παράθυρο κλειστό
και το σπουργίτι μοναχό
που να 'ναι τώρα το λαμπρό
του ήλιου το πιο λευκό
που μας σπρώχνει πιο μπροστά
που μας σκορπίζει τη χαρά
που μας δείχνει το πιο κει
που μας φωτίζει...τη ζωή.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem