Γιατί Κατοικούν...Μακριά Poem by THEODOROS MANTAS

Μες στης πόλης τον καπνό,
όνειρο ξυπνά στον πανικό.
Πνίγεται μες στο πικρό
της πυρκαγιάς το γκριζωπό.

Σκληρές κραυγές το πατούν,
δεν ξέρουν... τιαναζητούν.
Λίγα τραγούδια στις γωνιές
ίσως αλλάξουν τις ματιές.

Οβίδες, πέτρες, οδυρμοί,
του μαυρίζουν την πνοή.
Μια μάχη ακόμη ξεκινά,
κλείνουν τα φώτα... τα σπαθιά.

Ένα περιβόλι ευωδιαστό
ένα παράθυρο ανοιχτό
μες στον τρόμο τον κλαυθμό
όνειρο πετά στον ουρανό.

Δακρύζει ποτίζει ανθό,
λάμπει σαν άστρο λευκό.
Η μάχη κάτω καλά κρατά,
μα τ' άστρα... κατοικούν μακριά.