ALS EEN SPROOKJESBOS, GRONDIG UITGEKAMD Poem by Alfred Schaffer

Je komt er niet meer uit, een zompige ondergrond
waar je ook ging, als je een kaart had zou je nog
verdwalen, zo rustig werd het hier, aardedonker. Ik ben
teveel van mij alleen is al wat je nu denken kunt, door
hout omsingeld, door slaap, waar was die open plek
waar je ging zitten, waar jet ruisen van wat broeit
en groeit bewonderde. Je bent niet weg, integendeel,
je behoort tot een geheim, een mythe zelfs, het verhaal
gaat dat de zee verkleurde, elke stap was een teveel,
dat een troep honden losgelaten werd, gretig zoekend
naar je geur, de tongen uit hun bek, iets zuigt hen nader
maar jij, jij weet van niets, hé hoor jij dat ook, maar
woorden lijken overbodig en zo wordt je gevonden.