‘BEZOEK' - DAG(DROOM) # 3.623 Poem by Alfred Schaffer

Het zweet stroomt langs mijn rug ik heb opeens geen tekst.
Ik sta te klooien met een plattegrond
het lijkt een eeuwigheid.
Kale bomen, schone straten, luiken toe
maar alle huizen zijn gewoon bewoond.
Tenminste dat heb ik gehoord.
Voor de zekerheid laat ik de motor draaien.
Mijn wagen is van roestvrij staal maar waar ik kom kom ik in vrede.
De dag was zonder tussenstop met gaten in de weg
en nevel, files, dorre struiken, niets dan zand
en alles zonder sterren zonder licht.
Alsof ik dwaalde door mijn eigen brein
alsof ik was verdronken in een meer van kwik -
misschien lees ik de kaart verkeerd.
Steenkoud is het hier.
Duizelend van lichtheid trap ik denk ik op een hond
iets harigs, roerloos blijft het liggen.
Sprak iemand me maar aan, iemand die me kon verstaan.
Ik bedoel, het is al avond
volgens mij moest ik linksaf daar
bij dat speelplein
maar die straat loopt dood.