Ik dacht altijd
dat blues van
blauwe mensen stamde
maar nu weet ik
dat ze dikke roze
tongen hebben
purper-paarse lippen
natte zouten parels
hangend op hun
zwarte aarde
stemmen als oude
krakende deuren
scharnierend
messen en kapotte
flessen snijden
diep en dansend
over stalen draden
en uit hun ogen
schijnen felle lampen
en in de diepe nacht
kun je hun tanden zien
hun gestamp van verre horen
op de oude planken
van de te rotte veranda.. M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem