De Dag Van Het Racisme Poem by Madrason .

Mijn reactie op een dame die vertelt hoe ze als half kleurling in de witte maatschappij steeds harder moet vechten naarmate ze hoger op klimt en haar vaker gevraagd wordt door de witte collega's om dankbaar (ik noem dat fenomeen een Trumpertje) te zijn (om haar eigen verworvenheden) .

Ik weet het al te goed, ben wit maar heb hetzelfde, voel me soms vreemde in eigen land een ander soort van vluchteling. Ik werk al 27 jaar met nieuwkomers met of zonder asiel, alleenstaande moeders en kwetsbaren in onze samenleving, die eigenlijk vaak juist de meeste lasten praktisch en moreel dragen. De luie hersenmens noem ik dat, openheid is een baan en met je rug recht voortgaan is er nog een. De verwendheid drukt de gemiddelde westerling snel terug in de wegkijk dispositie en de hersenluiheid. Mijn Turkse buurmeisjes die hier zijn geboren en getogen, vertelden me eender verhaal, het zit dus diep en ik schaamde me als Nederlander voor dat gedrag, voortdurend vraagt men hen, waar kom je vandaan of, je bent zeker Turk en dan Die zijn tenminste minder erg dan Marokkanen. Ik voelde een brok, Paars multiculti is een leugen, mislukt. Maar voor mij telt altijd eerst de mens, ieder moet zichzelf overwinnen en losmaken van de diepe wortels der vervreemding, dat onderbuikgevoel dat vaker ongegrond is dan dat het echt een bodem heeft. Het maakt niet uit welke kleur het discriminerende racisme heeft, is het domheid, verwendheid, meeloopcultuur of gewoon het andere in die persoon waarop men heeft geprojecteerd! Vaak denk ik het is simpeler, het is je kracht en openheid en je mensgericht zijn, je staan voor het Wij en Ons en niet direct alleen maar het Voor je eigen IK! Blijkbaar ben je dan altijd direct verdacht!

Projectie impulsen op grond van de onderbuik of het luie makkelijk vooronderstellende zijn de eerste opener tot dat gesprek. Dat je dit alles zo ziet en voelt en meemaakt betekent dat je gewoonweg een mooi open mens bent en dat de evolutie je daardoor een enorme voorsprong zal blijven geven ook al moet je er zo hard voor werken, racisme, projectie, invulling voor... door anderen en daardoor ondergesneeuwd raken, het zijn allemaal symptomen. Wij zijn de artsen van de openheid en het geduld en de onverzilverde grote schuld, we zijn niet bang en zijn het geloof al in de mens nog steeds niet kwijt, ook niet van die wie nergens meer aan of in geloven, en wanneer men ons wederom weer eens heeft ondergesneeuwd, geven we even de confrontatie van een kleine aanzet tot een sneeuwbal aan hoogmoed voor de val. En hopen we met warme geschonken hand dat men er iets aan heeft, van opsteekt. We zijn gezegend door de vloek van luie hersencellen die ons immer komen kwellen, maar oh weh als wij er niet meer zijn, dan komt het beeld naar boven, men kan het niet geloven en zelfs de bully denkt; 'Waar zijn ze nu gebleven! ' Men mist plots onze warmte, onze openheid en onze gezelligheid en voelt dan steeds daarbij die eigen kwetsbaarheid!