het gewetensalarmlijntje staat roodgloeiend. Maar waar zijn dan die klokkenluiders. Het lijkt wel een morele globalistische meltdown. Door al dat geschreeuw en ge-red-allert komt geen stem of muispiepke meer heen. We zijn door ons democratisch recht en assertief gedrag alleen maar stiller geworden want als een ieder schreeuwt wordt het gewoon, is het niet meer dan ruis. Dat gegeven wordt vaak uitgehold, bedrijven en politici grijpen die opportuniteit geheid aan om hun hachje, status en bestaan. En de journalist dan, Ik zie er welgeteld nog eentje staan met een kogelvrijvest aan. Er staat schuim op zijn mond, zijn ogen worden rood, verhip hij valt gewoonweg dood neer voor dat hij zijn zegje heeft gedaan!
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem