Denkend Aan Coleridge Poem by Madrason .

Kinderen met vleugels zijn net meeuwen
hoor ze eens krijsen, hoor ze schreeuwen
ze dolen rond met ongevulde ‘monden'
ze dollen op straat als ongetemde honden
ze hangen aan een rammelaar
hun magen vol van steentjes
en zie ze dansen hoog aldaar al die oranje teentjes
ik denk meteen aan Coleridge
en zie voor ons een parallel
want als de zeemeeuw honger heeft
dan gaat plots alles erg snel
men schiet er een, ze vlieden heen
en wat dan volgt dat weet U wel! M