Dodenherdenking Comments

Voor mij betekent de dood niet het dikke Zwarte doek dat alle zinnen blokkeert en je lijf en ziel ergens parkeert. Voor mij betekent dodenherdenking, gedenken te leven in de zin van Memento Mori. De schat ons geschonken in het zien van licht. Dat lachend en huilend, ontroerende kindergezicht. Dat we niet onze blaadjes doen sterven in het feest van licht, het lijkt onze plicht om te groeien zoals alles dat leeft. Maar het innerlijke dient ook te worden gevoed opdat we gedenken. Respect voor de voorgangers die ons pad hebben geëffend. Geen levenslang voor hen die ons ooit een strobreed of meer in de weg hebben gelegd of nog leggen. Het vermogen tot kompas, richting te geven met compassie en met een groot hart om veel te vergeven. De tijd die ons lijkt ontstolen drukt en moedigt aan tot inzicht en tevredenheid voor alles dat en wat we kregen en nog krijgen zullen. De les van Tijd is er een van dankbaarheid en nederigheid voor haar gunst, zonder Tijd geen Leven, maar zonder tijd te gedenken stierven Zij voor niets. Niemand heeft beweerd dat het leven of de mens eenvoudig is. Het allemaal op de koop toe nemen is not done. In een tijd van moraalinflatie ontwaar ik gelukkig de Hoop, de Hoop die de mens en medemens, de burger, je medelander, de straat op doen gaan voor rechten welke kwijnen en zelfs dreigen te verdwijnen. Deze hoop welke in oprechte verpleging te vinden is, de eeuwige zorgen der moeders, laat daarnaast een vijand zien die neigt naar lethargie en of apathie. Het zuivere autisme wordt er door bevlekt en beneveld, het motorisch en dwangmatig zuigen naar de vanzelfsprekendheid, doet ons verloren raken en versterkt onze algemene eenzaamheid. Gedenken te leven tot verwonderings-momenten kunnen geraken, ontmoetingen to coincide, go inside, ont-moeten is de groet der spontaniteit, het geen de slimste en gevoeligste onder ons kan en zal blijven verrassen als we het maar willen blijven zien en omarmen. Dat we niet vastroesten in het verdien model van het broek ophouden, denken dat alles zelf verworvenheden zijn, terwijl alles samenhangt, valt of staat met de verbinding! Het vermogen in de keten van bestaan, dankbaar te blijven en ons steeds weer bewust te zijn of worden, dat het geheel ons schraagt en draagt, niemand kan dat schragen beïnvloeden, dat is alleen de schijn, de waan der dingen, de ijdelheid die lijkt te kunnen zingen. De teerling is geworpen, of was het een zaadje, jij bent daar zelf bij, je kunt en mag kiezen! Gedenk te Leven, Memento Mori opdat we betere mensen mogen worden, verdraagzamer en minder geneigd tot oorlogen, dat we de machinaties van het kwaad, de machtsmisbruik meer leren zien en haar niet meer gedogen, juist omdat, en doordat het een doorn in het oog is van ons aller Harten!
...
Read full text