Door Een Ring Van Vuur Poem by Madrason .

Door een ring van vuur
ben ik gesprongen
alsof ik niet anders kon
maar werd gedwongen
mijn vleugels waren wat verschroeid
ik was teveel door vuur geboeid
geobsedeerd soms gesedeerd
en alles, alles liep verkeerd
ik heb de wereld flink bedrogen
ik deed me flinker voor dan ik was
een plas van bloed ligt er te drogen
de geur van roet is blijven hangen
en ook de hoop met mijn verlangen;
Door een ring van vuur
ben ik gesprongen
alsof ik niet anders kon
maar werd gedwongen
mijn vleugels waren wat verschroeid
ik was teveel door vuur geboeid
geobsedeerd soms gesedeerd
en alles, alles liep verkeerd
ik ben niet Poeh niks
voorzeker ben ik geen Icarus
ik rijs niet omhoog langs vuurboog
ik blus niet uit bij zware regenboog
ik voel alleen de pijn niet meer
en verbrand zo soms een veer
ik weet niet meer hoe ik moet lachen
mijn mondhoeken zijn van beton
ik wil bemind, begeerd weer in verlangen
of is er hier geen wederkeer
ik wil met open armen in de zon
mezelf opnieuw met lust verwarmen
en zin om steeds te herbeginnen
zo weer leren te beminnen
ik wil gelouterd door het vuur
met Eros tussen mijn vleugels in. M