Een Doorn In Het Oog 02 Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Een Doorn In Het Oog 02

Een doorn in het oog,
niet omdat je scherp bent,
maar omdat je blijft steken.

Je woorden, een steen in de stroom,
verstoren wat glad had kunnen zijn.
Geen rijm om het zacht te maken,
geen muziek om het licht te dragen.

Je aanwezigheid snijdt,
niet met intentie,
maar met gewicht.

En toch,
zonder jou
zou alles te glad zijn,
te stil,
te vlak.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success