Een doorn in het oog,
niet omdat je scherp bent,
maar omdat je blijft steken.
Je woorden, een steen in de stroom,
verstoren wat glad had kunnen zijn.
Geen rijm om het zacht te maken,
geen muziek om het licht te dragen.
Je aanwezigheid snijdt,
niet met intentie,
maar met gewicht.
En toch,
zonder jou
zou alles te glad zijn,
te stil,
te vlak.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem