ENKELE WEKEN EN ENKELE JAREN LATER Poem by Jan Lauwereyns

Het lijk kon niet ontkennen wat het was het was
voorbij de hond begon veel vaker dan vroeger

te blaffen de man begon veel vaker dan vroeger te denken

aan zijn arme lieve mooie vrouw
zijn enige echte zijn dame van vele jaren die

verloren was maar daarom niet verdwenen

hij kocht een blauwe gitaar hij las hij leerde begon
veel vaker dan vroeger zijn hond te aaien groette

de mensen ‘s morgens groette de dingen zong van stoel

en tafel en pennen poppen pannen pincetten
zinloos absurd en nodig broodnodig ook voor haar.