HAAR NIJLPAARD OPTILLEN Poem by Tomas Lieske

Ik ben de engel die het razen vermindert
de orkaan doet afbuigen.

Jarenlang
heeft een glazen stad om haar heen gestaan.
In één nacht is al het glas versplinterd.

De scherven uit haar zwarte haren
strijken, haar wil om te leven bewaren.

Na de begrafenis alles opbergen.
Haar handen die zich aan het speelgoed klemmen
weer bevrijden en in beweging brengen.

Haar dorst lessen na alleen bedorven water
de dode vogels op afstand houden
de gebarsten wegen met sintels bestrooien.
Als de zon ondergaat een warm dek
een tent om in te wonen en te bidden
een vuur tegen het buikkruipend ongedierte
een vertelling om de gedachten te ordenen.

Haar ogen sluiten, haar ritme opspannen
haar ledematen op de harde grond
kantelen, haar nijlpaard optillen.