Leuk begon het maar alras
kwamen de krassen
de schuursponzen
het vuur duiken
de kilte achter
de gesloten luiken
niet alleen die van ogen
het immer fnuiken
en gebogen gaat de mens
aan de dorstige schrale grens
als een huls zonder kind
met een kinderwens
misvormde beelden
kweelden van achter
de
beslagen lens
waar ooit nog
- hoop sliep -, de
onschuld speelde. M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem