HIJ 1 Poem by Max Temmerman

HIJ 1

Hij haalde geen adem,
zijn huid deed dat.

Ik verslingerde mezelf
aan zijn laurierblad,
heidendom.

Hij rook naar gedroogd gras.
Oudtestamentisch goud
onder een late zomerzon.

Wat ik er bij dacht? Niets.
Zes collegejaren leerden me
stilzwijgend autodidact te worden.

Te koken als melk in een pan.
Te smachten

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success