Max Temmerman

for Tom Liekens & Stefan Serneels
A street dead-ends in my head.
Sitting in a chair, no sooner was my body bulging
than my shoulders were hunching to the ground,

to my hands that keep up with time. I clench them into fists,
my nails deep in my palms. It doesn't bleed.
And while that hurts, no-one can see.

A street dead-ends in my head. Like a workshy beggar
I look away from you. I am a ten-year-old boy that keeps an eye
on the slant of light. I count the vertebrae in my back.
...

Voor Tom Liekens & Stefan Serneels
Ook in een landschap dat te ruim is of te open
kan je verzuipen, zoals de man weet die diep in een bos
ten onder gaat aan een overdosis bomen.

Net zo gaat het onder water: je kan in een luchtbel
zitten en toch voelen hoe de druppels
weifelend je longen betasten.

Trek je terug in je gedachten als in een instinct.
Haal er diep adem. Dompel je onder in flarden natuur.
Diep in je hoofd schuilt de ongerepte variant.
...

for Tom Liekens & Stefan Serneels
Also in a landscape that's too wide or too open
you might drown, like the man knows who deep in the woods
succumbs to an overdose of trees.

The same applies to the underwater: you can be in an air pocket
and still sense the droplets
hesitantly feeling out your lungs.

Retreat into your thoughts as if into an instinct.
Take a deep breath there. Submerge yourself in scraps of nature.
Lying hidden deep inside your head the untouched variant.
...

Hij haalde geen adem,
zijn huid deed dat.

Ik verslingerde mezelf
aan zijn laurierblad,
heidendom.

Hij rook naar gedroogd gras.
Oudtestamentisch goud
onder een late zomerzon.

Wat ik er bij dacht? Niets.
Zes collegejaren leerden me
stilzwijgend autodidact te worden.

Te koken als melk in een pan.
Te smachten
...

He did not breathe,
his skin did that.

I entangled myself
with his laurel leaf,
heathenism.

He smelled of dried grass.
Old Testament gold
below a late summer sun.

What I thought to that? Nothing.
Six college years taught me
to be quietly self-educated.

To boil like milk in a skillet.
To yearn.
...

Onuitstaanbaar dat ik was,
je hebt daar geen gedacht van.

Later woonden we samen in een huis
waar we kleine kamers deelden.

De jaren hadden hun beloop,
verschoten als de kleren

die hij van zijn hoekige
lichaam liet schuiven.

Eén schouder de hoogte in,
nog zie ik hem daar staan.

Weidegod. Boodschapper.
Patroonheilige van reizigers.

Wij woonden aan de rafelige
rand van Borgerhout.
...

Intolerable I was,
you honestly have no idea.

Later, we lived together in a house
in which we shared small rooms.

The years ran their course,
as faded as the clothes

he let slide off his
angular body.

One shoulder raised,
I can still see him standing there.

Field-god. Herald.
Patron saint of travellers.

We lived on the frayed edge
of an Antwerp suburb.
...

Mensen troepten samen
rond kerstbomen in lichterlaaie.
gensters in zwermen
als winterse insecten.

Later die avond nam hij
mijn huis in, veroveraar
uit de stad die zoinder aarzelen
zijn veldtekens plantte,

kamer na kamer na kamer.

Hij troonde me mee
en liet horen welke goden
voorradig waren. Beschermers
van huis, toekomst, tuin.

Er zaten goudfazanten in zijn keel.
Hij liep met zijn hoofd in de wolken.
Ankerde zijn benen in mijn grond.
...

People flocked together
round the fiery Christmas trees.
Sparks that swarmed
like wintry insects.

Later that night he
occupied my house, usurper
from the city who readily
planted his standards,

room after room after room.

He cajoled me into going along
and let me hear which gods
were in stock. Protectors
of home, future, garden.

There were golden pheasants in his throat.
He walked with his head in the clouds.
Anchored his legs to my ground.
...

Voor Tom Liekens & Stefan Serneels
Een straat loopt dood in mijn hoofd.
Zit ik op een stoel, puilt mijn lichaam nog niet uit
of reeds krom ik mijn schouders naar de grond,

naar mijn handen die de tijd bijhouden. Ik bal ze tot vuisten,
mijn nagels diep in mijn palmen. Het bloedt niet.
Het doet pijn maar niemand die dat ziet.

Een straat loopt dood in mijn hoofd. Als een werkschuwe bedelaar
kijk ik van u weg. Ik ben een jongen van tien die in het oog houdt
hoe het licht valt. Ik tel de wervels in mijn rug.
...