Ik trek nu het gordijn weg
om u bij hoge uitzondering
dit schilderij te laten zien -
mijn jong overleden vrouw
Sinds haar dood glimlacht ze
alleen naar mij, u ziet het
Zo lief, hartstochtelijk, kijkt ze
Haar ogen lijken dorst te hebben
ook naar de schilder
dat is wel duidelijk
Ze was altijd heel blij
om anderen te zien
Alles en iedereen bekoorde haar
en ontving haar dankbaarheid
Wat kon ik voor verschil maken?
En het werd steeds erger
Ik moest haar intomen
en toen lachte ze niet meer
Nu alleen nog op dit schilderij
Alleen nog als schilderij
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem