De witte woestijn raakt zwart
het ijzer uit het bloed van de migranten
het uitgedroogde mensenhart
het miljarden grenzengeld wekt tot geweld
oceanen verdwijnen tussen korrels zandde middellandse zee ligt in de Sahara
en leidt om de europatuinen
mens-en hoop verdwijnt er in de duinen
de peul en Touareg, de berber
en de smokkelaar aldaar
spinnen er gouden garen
het zijn de schepen der woestijn
die ginds steeds vaker varen
dat zijn verhalen voor neo-kolonialen
de slavernij is voorbij gegaan
maar het bloedgeld
zet tot handel aan
in de migrantenkaravaan
verzoop de ware democratie
en laafde de fata morgana
zich aan lijf en leden
en aan de dollars
der verloren zielen
het is alsof Dante
naar de overkant
terug kwam
om zijn Inferno
te ontwaren
maar faalde
daar hij het strand
nooit en nimmer haalde. M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem