Krenten Uit Mijn Pap Poem by Madrason .

Ik bedek mijn monnikskapspier met juk en zijde
niemand kan Atlas zijn
zelfs niet van zijn eigen vege lijf en wereld
de ander die reeds is betaald die bepaalt
er wordt je wat van horen zeggen opgelegden nog meer opgelegd zodat je and ' ren torst
in hun dorst naar macht en meer
en eer van hun werk
de klant is slaaf geworden
voor het laudanum van de ander
de heersende klasse zonder stijl
alleen maar geil om
dom hun briefjes in te vullen
buitenkant mensen die je mee zuigen
in een sfeer van meedoen en buigen
zonder grond een gapend diepe wond
een onoverbrugbaar dilemma
op het scherpst van die snede
dans ik op een tweesnijdend zwaard
het hartsbloed zeker waard
vrijheid doet de ander onderdrukken
want het botert niet zo wil niet lukken
zo drukken e je in hun nukken
drukken ze en vallen de stukken
brokken van wie je was
tussen de scherven glas
hoezo genieten
van geluk en vrijheid
wie denk jewel /niet
dat je bent? M