Medemenselijkheid Poem by Madrason .

Zijn moeder in de geriatrie
ze belde me elke dag
op zoek naar een kleine lach
zei ze; ''Ik hoor hier niet",
maar niemand die hoorde haar
droefenis lied
ik vroeg toen haar zoon
gun je moeder wat leven
door haar haar plekje terug te geven
hij werd eerst boos op mij
maar heeft het wel gedaan
ze had 4 jaartjes nog
haar autonoom bestaan
nu staan we voor haar graf
ik zie zijn volle traan
het verhaal dat is nooit af
in stilte genoot ik van
de liefde van die onbegrepen man
voor zijn eigen ma
zo blijft ook zijn moeder
en hun liefde voortgaan
zo hervat de kleine hoop
zich steeds weer telkenmale
en wat blijft dat is een huis
waarin die hoop mag wonen
op medemenselijkheid!