Κεράσια Μαΐου Poem by Nastasimir Franovic

Κεράσια Μαΐου

το καρποφόρο κλαδί μου κλαδεύεται
γεμάτο κεράσια του Μαΐου
κόκκινα σαν αίμα
ένα σακατεμένο δέντρο
η αποξηραμένη πληγή του
μαύρη σαν λάκκος
καρστικό βάραθρο
Ανεπίσημη
σκαμμένο από το χέρι του Θεού
Το χωνί του Θεού
γεμάτο με σώματα
που έχουν ήδη ειπωθεί
που έχουν ήδη τραγουδηθεί
θλιμμένα
θρηνήσαμε
εκκολαφθείσα
ο θρήνος αντηχεί
χάθηκε
σαν μια μακρινή ηχώ
Wailing
ενισχύει το
ούτε καν για να περάσει μια νύχτα
ούτε να ξημερώσει
κοινή λογική
ότι ο ήλιος δεν εμφανίζεται
ότι το φεγγάρι δεν φωτίζει το σκοτάδι
οι μέρες περνούν
σαν σύννεφα
ζοφεροί προάγγελοι της βροχής
που τρέχουν πίσω από το λόφο
ο ήλιος δεν κουράζεται
από την άνοδο
ούτε το ηλιοβασίλεμα
το δρεπάνι του φεγγαριού θερίζει
τις ακτίνες του φωτός και το δένει σε δεσμίδες
όταν η πανσέληνος παίρνει τη βάρδια
διώχνει το σκοτάδι
και αυτό το κλάμα από έξω...
επίμονη
δεν σταματάει.
να προσβάλλει τη σιωπή μου