Natte Snuiten Halen Poem by Madrason .

Voorbij de mindfulness
stond ik tegenover een koe
ik was opeens gevangen
door een blik van vrede
en de ogen van verlangen
ik voelde me verbonden
niet meer zo enorm moe
haast door haar blik verslonden
zoveel liefde voedt
wat mag en wat niet moet
het zwart-witte snuitje
nat en rose en ruw
gaf me plots een duw
zeer teder in de richting
ga maar tegen de wind in staan
en zuig het leven diep naar binnen
prikkel je zinnen, ruik het gras
vergeet degene die je worden wil en was;
voorbij de mindfulness
stond ik tegenover een koe
ik was opeens gevangen
door een blik van vrede
en de ogen van verlangen
ik voelde me verbonden
niet meer zo enorm moe
haast door haar blik verslonden
zoveel liefde voedt
wat mag en niet wat moet! M