NEGENTIENDE GEKLOKTE GEDICHT, WAARIN IK KLEREN PAS Poem by Maarten van der Graaff

18:30
Ik heb een gat ontdekt
in het hart van de jaren negentig,
waar ik, als ik zou leven,
goed in zou passen.

18:34
Ons verspringende heden,
deze eindeloze vergezichten.

18:36
Ik zal bij ze liggen in de grond,
bij mijn dieren, mijn dieren van vacht.
Ik ben bang dat mijn
18:37
hyperfocus
iemand daadwerkelijk zal doen sterven.
18:38
Microscopisch schrift, naar binnen
geslagen tijd.
Geen enkele vorm meer nu,
ik praat als een uitademend spook.
18:39
Wie kan zo spookachtig
de tijd opschrijven als ik?
Wie kan zolang een fout maken
en er niet op terugkomen
knipperen tegen het licht
en in het donker verdwijnen?
Doorleven en winkelen. Ik wil winkelen
en mij een mens voelen.

18:43
Ik ben een actor en pas kleren.
Ik trek heel veel dikke kleren aan
in een sfeervol verlicht pashokje.
Mijn lichaam is opgewekt, klaarwakker.
18:46
Deze kleren. Dit hokje.

18:47
Ik beklop mijn buik
en constateer dat mijn organen
bestaan.
Ik houd mijn organen warm
in de kleren die ik koop.
Er bestaat zulke dromerige marketing.
18:49
Ik ben geroepen, ik heb iets gehoord.
Vuur kan ieder moment
naar beneden komen en de kuil maken
waarin ik mij zal neerleggen.

18:51
Dat de torens zijn ingestort
is zulke machtige, zwart-magische taal
dat mijn jeugd ervan doordrongen
moet zijn geweest.
Ik herinner me gruizige beelden,
maar zie me met mijn moeder
door een winkelcentrum in Roosendaal lopen
of bij mijn school staan.
Mijn halfdode tijd op school.
Alleen de markt maakt mij levend,
bezorgt mij ervaringen.