Beland in het gebied
van eindeloos niets
moet ik verlangen
bewaren
en ontdekken
of ik het geduld
bergen kan
in een rustig hart
die gedachtes
van vroeger
en hoop van morgen
zonder zorgen kan bieden
aan niets.
Dat niets
zal me omarmen
als ik in mijn waarde
sta
een liedje te zingen durf
zonder hoop
op gehoor
of op
applaus.
Dat niets wordt
mijn partner, mijn vriendin
mijn zin, honger en dorst
mijn drang en mijn lust
mijn verdriet en mijn geluk.
Pas wanneer ik niets
begrijp en
niets graag mag
dan mag ik weer
met niets aan iets
beginnen.
Madrason 14-08-2009
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem