Niets Meer Van Deze Stem Gehoord! Poem by Madrason .

In het woud van eenrichtingstransparantie, ziet de een wel wat hij doet maar de ander niet, hij loopt met stoute schoenen de jungle in met gezond gekweekt wantrouwen en enigszins nog ietwat van burgerzin. Vanachter dat ondoordringbare geheel trekt men aan touwtjes, stuurt men en masse aan. Wie mag er niet, en wie wel dat woud in gaan. De willekeur is die van koning kannibaal en kom je met gezonde tegenzin of een bizar verhaal, niemand gelooft dat het echt is gebeurd. Tot aan de dag waarop men zelf van toeschouwer tot deelnemer wordt. Men telt de druppels op het venster, men werkt, men voert in en men voert aan, omdat er regeltjes bestaan, ook al zijn ze plompverloren zonder fundament, gewoon omdat het een of andere heer zo graag bekoord, en gekiemd in het woud wordt ieder wederwoord, of elke wantoestand gesmoord, vermist gemeld, zodat zich niemand er nog ooit meer aan stoort. Men heeft niet eens meer een echo uit dat woud vernomen, men heeft niets meer van deze Stem gehoord! Ging er dan iets fout?