У ПОВАДЗІ НЕДАБРАТЫ Poem by NINA MAZJASCH

Не трэба, мой дружа, не будзем.
Апрыкрала і гаварыць
пра ковы, пра чад нашых будняў,
як свет гэты белы, старых.

На макаўцы тлуму і стрэсу
не ўшчэнт абяскрылены мы.
пад клічы гусінай сурмы
выпырхвае лісцейка бэзу.

На градцы на мамінай крокус
ліе незямное святло.
і ластаўка ладзіць жытло
пад радыяцыйнаю кроквай...

Свет белы не вычарпаў лекаў.
і ў повадзі недабраты
хоць зрэдзь чалавек чалавеку
ёсць ласка жыцця.
Як мне - ты.