Njammie Wezen Poem by Madrason .

Njammie Wezen

Vette pech, er valt hier heus
niets meer te halen
zelfs de muizen die ook balen
"valt hier niets te vinden zeg"
ook de vlooien -bloedarmoede-
vluchten heen uit pure woede
voor de luizen niets te pluizen
smorend in hun laatste sop
eet ik ze gaarne zelf nog op
van die dikke vlooienbiggen
duizenden luizen heb ik liggen
en welhaast een potje jam-jam
straks voor op mijn heerlijk
oude droge boterham, njam. M

Njammie Wezen
Saturday, February 16, 2019
Topic(s) of this poem: culture,prejudice
POET'S NOTES ABOUT THE POEM
PS: In dit gedicht zit antropologie verborgen.
Onze folklore van beschuit met muisjes! &
die van de Njamwezi (Njammie wezen)oftewel de Azande.

Toen Livingstone en Stanley, beroemde ontdekkingsreizigers uit de 19e eeuw, door Afrika sjokten, kwamen ze vervaarlijke menseneters stammen tegen, de koning van de Azande liet op houten spiesen de hoofden van.. nou dat is iets te eng. Maar het was zo eng daar bij het gebied van die koning dat iedereen bang was er in de kookpot te belanden, zelfs de daar wonende mensen van destijds waren hier bang voor.! Men noemde ze Njamwezi omdat ze altijd met hun lippen smakten van genot na het eten van een lekker stukje mensenvlees zeiden ze vaak als dank, . "Njammienjammie! " M
COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Madrason .

Madrason .

waalwijk netherlands
Close
Error Success