Oh Lalibela Poem by Madrason .

In Lalibela is de tijd wat blijven steken
toen had Shetan het land verlaten
omdat hij geen grip op de mensen
met een vaste overtuiging had
daar waar men - enkel steeds een God aanbad -
TIMKET VIERT en BRODEN BREEKT,
bespreekt men de Geboden
men eert er nog de vrome doden
die zijn dus niet verdwenen
maar ze zijn enkel heengegaan........
tot in de stenen van de lichtstad
tot aan het mystiek bestaan
al verschijnend aan haar altaar
daar straalt zij zonneklaar
‘Oh, ontwaar haar.... Lalibela! '
M