Omarm Haar Maar Poem by Madrason .

Je ademt in en ademt uit en
mist de diepsnijdende versheid
de hars van levensaders, de
lucht van voorouders, de herfst
staat te kloppen aan de
deur van het groots verlangen
bangen doe je omdat je beseft
dat Tijd geen vriend meer blijft
voorzichtig besef je dat je wat
al te vaak hebt rekening gereden
de rest van de reis is herhaling
bewust omarm je het soefisme
en de soera der refreinen
en hoopt…. Nog een keer
nog eens en nog weer
je hart ploegt en het zwoegt
zich voort op het einder toe
tot je moe ligt uitgeput
gestrekt en klaar, een baar
op moeder aarde…..
ach toch, ach toch Nu
omarm haar maar! M