De koele lentelucht komt langs mijn epitheel
diep, diep in mijn keel, mijn longen zingen
ze kreunen nog wat na van een fikse kou
synchroon daar aan die vele kerkklokken
dansend in een hoopvol stemmend licht
en als bloemen staan de zieken hernieuwd op
maar dat niet om zich in uw jas te laten dwingen! M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem