Ritme Van De Eeuwigheid Poem by Madrason .

De schoonheid was voor haar geen feest
het was warempel zelfs een beest
haar lippen paars-blauw als halve manen
tanden sneeuw-wit maar ogen zonder tranen
starend als verblekend van zichzelf sprekend
haar borsten immer rond zoals haar mond
stijve glazen vingers onder lakens brekend
maar zo te zien ooit kerngezond
hier ligt zij dan vermoord door man
die nooit meer met haar spreken kan
toch leeft haar schoonheid immer voort
en jaagt hetgeen haar heeft vermoord
haar lippen wreken haar in zang
eeuwig opkomst en ondergang
zoals de zon jaagt op de maan
er sterren aan de hemel staan
zo slaat het ritme eeuwigheid,
want schoonheid raakt zichzelf nooit kwijt...



25-08-2009 Madrason