Santorini Poem by Mary Skarpathiotaki

"Πάμε στην Σαντορίνη! "

Είσαι του έρωτα Φυγή,
μια Ανεμοκαταιγίδα,
του Χρόνου είσαι μιαστιγμή,
στα μάτια σου το είδα!

Είσαι σελίδα πάνλευκη,
μια παθιασμένη ελπίδα,
μοιάζεις στον χάρτη σαν νησί
και σαν μκρή κουκίδα!

Τώρα που σε γνώρισα
βουλιάξαν τα κουπιά μου'
Αχ, τρέχω μες το πέλαγο,
να ζέψω τα όνειρα μου!

Σύρε να πεις στην μάνα σου
πως σ' αγαπάει γλαρόνι
στείλε τώρα ένα μύνημα
η μέρα εάν σιμώνει.

Στου ύπνου πέφτω
το σκαρί
καραβοτσακισμένη
αστραποβρόντι σε βροχή
Πως μοιάζω η καημένη.

Σαν ναυαγός η ελπίδα μου
εσένανε προσμένει.
Πάμε μαζί ως την ακτή
και στου νησιού τα μέρη,
να σε κρατήσω αγκαλιά,
κανένας να μην το ξέρει.

'Ας πιούμε μια τσικουδιά
να ακούσωμε τι παίζουν
κι η αγάπη μόνο ας μιλά,
απάνω στα τραπέζια.

Όλη την νύχτα μου,
σιμά αχ, να σου το 'μολογάω
χώρια σου δεν βαστάω ξανά
το πόσο σε αγαπάω!

Το ηφαίστειο είναι σιμά
αυτό πο'χει η Σαντορίνη,
ολομερίς και ολονυχτίς,
το πέλαγο στολίζει! ..